Met de wind in de zeilen naar onze thuishaven

Donderdag 8 augustus, de laatste dag van de vaarvakantie.

Goedemorgen Alkmaar, de geluiden van de stad maken mij wakker en niets lekkerder is nog even na dommelen, met op de achtergrond de levendigheid van de stad Alkmaar. Rond een uur of half 9 ga ik er uit, mijn eerste rit naar de wc van de haven is 50 mrt lopen, en de dag begint goed en begint met Goedemorgen, goodmorning, guten morgen en nog eens goedemorgen…. Alle ligplaatsen liggen vol met bootjes en ik zie iedereen gezellig buiten ontbijten in het zonnetje. Bij terugkomst zet ik een Nespresso koffie, want daar komt Ed zijn bedje voor uit.

De temperatuur is nu heerlijk, de zon en een koel briesje en af en toe komt bewolking voorbij. De wind is vandaag 3Bft ZWZ en in plaats van de luieren, warm en stadse dag Alkmaar, wat we ook heerlijk hadden gevonden, gaan we vandaag liever ons geluk op het water opzoeken.
We gaan zeilen op het Alkmaardermeer, Uitgeestermeer en einde dag naar onze thuishaven. Op ons gemak vertrekken we en heel rustig varen we door het centrum, dag Alkmaar tot de volgende keer….

Als we aankomen bij het Alkmaardermeer gaan de zeilen op, jichaaaaa, ‘We are saling honey‘ roept Ed blij.

Het moment van stilte, de motor gaat uit, we horen alleen de wind gieren en het water opspatten tegen de boot, we voeren hoog aan de wind, om tussen het Starteiland en de polder met ruime wind te varen, we gingen met volle vaart om het eiland heen. Daarna kruizen we tegen de wind in richting Uitgeest, we maakten een ommezwaai met de zeilen en de wind voer ons rechtstreeks naar het Pannekoekeneiland. We gaan even pauzeren en gaan aanleggen.

De motor gaat aan en ik stuur de boegspriet tegen de wind in. Ed mag de lazyjet touwen uitproberen en trekt de touwtjes aan en dan het moment suprème….de zeilen zakte makkelijk en best netjes op bij de giek. Een beetjes begeleiden en Ed helemaal blij, want na lange voorbereiding van hoe, wat en waar is het eindelijk een feit. En Ed's zijn doe-het-zelf oplossing is weer uniek en het werkt uitstekend! Dit scheelt heel veel 'onveilig' gedoe met het grote zeil naar beneden halen.

We hebben vandaag dan wel een keer geen panne, wel leggen we aan bij het Pannekoekeneiland en bakken pannenkoeken voor de late lunch, we hebben nog wat fruit en chocolade over en dat ging er goed in. En geloof me het is een luxe en tevens zo eenvoudig, om even snel een pannenkoek te maken, met het uitzicht op het ruime water en vergezichten. 
Na de zoete lunch, is het tijd voor een siësta, het zonnetje schijnt en de wind waait in onze cabine… en zo dommelen we voor een tukje in.
We merken ook aan ons lijf dat we niet de jongste meer zijn, beetje stram en moe van de vele indrukken, het leven op enkele vierkantemeters op het water is wel een dingetje, mijn hoofd wil wel, alleen het lijf vraagt ook om de momenten van rust.

Een uurtje later drinken we een filter koffie om wakker te worden en ik loop een klein rondje en denk meteen aan Surf, nog één dag en dan zien we surf en ik mis de dagelijkse wandelingen met onze wandelmaat. Daarna nog een stukje zeilen.

Ik mag ook aan het roer, 'lekker spelen en het zeilen beoefenen', we varen zo schuin dat ik links het water kan aanraken en bijna het idee heb dat de boot omgaat, dat kan niet hoor… maar het voelt zo, ik moest het even checken bij Ed!
Zo je begrijpt, we gingen snel voor de wind en worden we één met het water en onze omgeving. Die donkere plek op het water, een kunst is om het water te lezen, daar is de windvlaag, die wil je pakken, alleen zo kundig als Ed zeil ik niet, ik bleek achteraf iets te slingeren aan het waterspoor te zien.

Betreft zeilen heb ik nog wat te leren, het gaat nooit perfect, dan val ik te veel af en dan is de snelheid eruit, uitkomen op de uitmonding van de route naar huis, we kwamen zeker vooruit, het ging niet vlekkeloos, dus Ed nam voor de veiligheid het roer over. Haha

We starten de motor weer en  halen de zeilen neer en varen richting onze thuishaven.

Om 18.30 uur gaat de laatste brug de Prinses Amaliabrug open, onze poort naar de Zaanse thuishaven. AHOY!

We hebben het weer gehaald, met het gevoel van een offgrid de luxe vakantie en het maken van een wereldreis bij thuiskomst, bruin gebrand, verwaaid en vermoeid van de lange reis vol indrukken. Van actie naar relax en repeat. En inclusief alle gebreken waar we dit jaar mee te maken hebben gehad, leken best grote uitdagingen en ik denk onze creatieve oplossingen ons blijvend vaarplezier gaat geven. Voor een tijdje dan.... de manier hoe wij er mee zijn omgaan heeft de vakantie stemming niet gedrukt, de successen hebben we gevierd en het blijkt maar weer, pech kan en hoort nu eenmaal bij het varen van ons 44 jarige Casarca, het kan gebeuren of niet...

In 1x zet Ed de Casarca weer mooi in de box. We ruimen nog wat op en gaan als afsluiter uit eten bij onze thuishaven restaurant ‘Sjef van de Zaan’ waar we met Hollandse hits op de achtergrond (was eens wat anders!!) echt heerlijk hebben gegeten. Voor mij een Zalm met groente en mosterdsaus en Ed at een luxe versie van een kiphamburger met knapperige friet.
Ons laatste wijntje en laatste biertje om de avond af te sluiten, de dag door te nemen en vervolgens in ons vertrouwde thuishaven te slapen.

Morgen gaan we inpakken en naar ons thuis in Hoofddorp!

Einde vakantie

liefs Ed en Monique

Willen jullie een x een dag op vaaravontuur mee, laat het ons weten! Vind je het leuk om de blog te lezen, hoor ik het ook graag!🤗